Met vrouwen meer mans
(2011) (€ 12,50)
My love dwelt in a
northern land
1
Full fathom five /
Charles Wood
(1866-1926)
2 The hills /
John Ireland
(1879-1962)
3 My spirit sang
all day /Gerald
Finzi (1901-1956)
4
The blue bird /
Charles
Villiers Stanford (1852-1924)
Chansons d’amour
5
La nuit, le jour /
arr. Alexandre Béon
6 Chanson
d’automne /
Alphons Diepenbrock (1862-1921)
7 L’amour de moi /
arr. Alexandre Béon
8
Le vent
/ Jean-René
Quignard (1887-1978)
Gioia e
dolore
9 Si
come fra le stelle /
Cornelis
Schuyt (1557-1616)
10 Lasciatemi morire /
Claudio Monteverdi (1567-1643)
11
Voi bramate, ben
mio /
Cornelis
Schuyt (1557-1616)
Traditionals
12 I love my
love /
Gustav Holst
(1874-1934)
13
The little
green lane /
trad. Irish, arr. S.E. Lovatt
14 Danny Boy /
trad. Irish,
arr. Peter Knight
15
Black sheep /
John Rutter
Am
Tagesende
16 Abendfrieden
/
Franz Schubert (1797-1828)
17
Vesper /
Louis Spohr
(1784-1859)
18
Waldesnacht /
Johannes
Brahms (1833-1897)
19
Abendlied /
Joseph
Rheinberger (1839-1901)
Verlangen
20
Du bist aller Dinge schön / Melchior
Franck (1580-1639)
21 Sevenste kusjen
/ Cornelis
Thymanszoon Padbrué (1591-1670)
Licht en luchtig
22 Zes rijgsels
voor een ketting /
Jan Bonke
23 Drents
volkslied /Jetse
Bremer
24
Air /
arr. Rick van der
Linden /
Kees Steketee
For you
25 Blackbird /The
Beatles
26
You are the new day /
John David
27 Lullaby /
Billy Joel
28
Marry a woman /arr.
Leonard de Paur
De cd ´Met vrouwen
meer mans´ is de eerste in de nieuwe samenstelling van vocaal ensemble
Sequens. Het ensemble is in 1983 ontstaan als mannenkwartet maar heeft, na 23
jaar in ongewijzigde samenstelling te hebben gezongen, een ingrijpende
gedaantewisseling ondergaan. Het kwartet heeft na het vertrek van zijn tenor
Klaas Knevelbaard een vliegende doorstart gemaakt als gemengd kwintet (SSATB)
en dat heeft aan Sequens een geheel nieuwe impuls gegeven. Zingen met vrouwen
is toch echt wat anders dan zingen over vrouwen!
De gewijzigde samenstelling heeft het mogelijk gemaakt nieuwe muzikale bronnen aan te boren en van die mogelijkheid is dan ook gretig gebruik gemaakt. De voorliggende cd is daarvan het bewijs, al is aan de oude Sequens-formule weinig veranderd: serieus musiceren staat voorop, maar de vrolijke noot zal zeker niet ontbreken. Evenals de cd’s ‘Tussen Keulen en Parijs’ (1996) en ‘Oude zakken, goede wijn’ (live, 2004) is ´Met vrouwen meer mans´ een mengeling van geestelijke en geestige muziek uit uiteenlopende stijlperioden en uit verschillende windstreken, met vocale accenten op helderheid, doorzichtigheid en intimiteit.
Liefde is een favoriet thema gebleven, al komt op deze cd ook de natuur regelmatig voorbij; het één zelfs in combinatie met het ander. De opening is Ariel´s Song uit de Tempest van Shakespeare, waarmee deze ‘airy Spirit’ de arme Ferdinand, wiens vader dood op de zeebodem zou liggen, in verwarring probeert te brengen. Iets minder stormachtig gaat het er aan toe in The hills, welhaast onbewegelijk in de muzikale schildering door John Ireland. Een soortgelijk contrast is de vreugde die de geliefde opwekt in My spirit sang all day en de weldadige rust van The blue bird boven het blauwe, stilstaande water.
Alexandre Béon, een voor ons tamelijk onbekende grootheid, bewerkte twee prachtige renaissancemelodieën tot romantische miniaturen. La nuit, le jour beschrijft de fysieke pijn van de liefde, het gevolg van de zang van hetzelfde zoetgevooisde nachtegaaltje dat ook in L’amour de moi zijn stem laat horen. De liefde wordt gebracht door de westenwind, die in Chanson d’automne nog bescheiden, maar in Le vent wat dreigender de kop opsteekt.
Verworven liefde, verloren liefde en onbereikbare liefde, dat zijn de ingrediënten van Gioia e dolore. In Si come fra le stelle wordt de heldere ster Andrea bezongen, maar in Voi bramate, ben mio komt het zo ver niet. Het blijft bij een verlangen naar de geliefde voor wie de gekwelde ziel zelfs in vreugde zou kunnen sterven. De Leidse organist Cornelis Schuyt wist de teksten een pakkende muzikale lading mee te geven. De Lamento d’Arianna is het eerste deel van een verloren gegane opera van Claudio Monteverdi, waarin Ariadne zingt te willen sterven als haar geliefde Theseus haar heeft achtergelaten op het eiland Naxos.
Dat aan veel ellende een eind kan komen, blijkt in I love my love als de arme Nancy haar verloren gewaande verloofde uiteindelijk toch weer in de armen kan sluiten. Van een wandeling in The little green lane knappen zowel de geliefden als het laantje zelf behoorlijk op. In Danny Boy, op de melodie van de Ierse Londonderry air, beloven de geliefden elkaar in de hemel weer te zullen treffen. Het laatste, Amerikaanse, versje valt in deze Ierse context een beetje uit de toon, maar heet ook niet voor niets Black Sheep: het zwarte schaap dat haar lammetje eenzaam heeft achtergelaten.
Abendfrieden is een Zwitserse bewerking van Schuberts Geist der Liebe (D747) en schetst de schepping Gods bij zonsondergang. De klokken van de kerk in Huizinge beginnen spontaan te luiden in de laatste maat van Vesper en klinken dan zelfs nog even door, als wilden ze de tekst kracht bijzetten. De rust van de ondergaande zon gaat als vanzelfsprekend over in Brahms’ Waldesnacht. Het is het moment waarop de Emmaüsgangers de hun onbekende gast uitnodigen om bij hen te blijven, want ‘der Tag hat sich geneiget’: een fascinerend Abendlied.
Het verlangen naar de geliefde wordt op zeer uiteenlopende wijze tot uitdrukking gebracht door de tijdgenoten Franck en Padbrué. Melchior Franck, hofkapelmeester in Coburg, verplaatst zich in Salomo en bezingt met een weldadige rust de schoonheid van de vrouw naar wie zijn begeerte uitgaat: Du bist aller Dinge Schön. Padbrué, stadsspeelman te Haarlem, liet zich inspireren door het Liber Basiorum van Joannes Secundus (1511-1536), gebaseerd op erotische poëzie van o.a. Catullus en Horatius. Jacob Westerbaen vertaalde deze Basia in Kusjes die door Padbrué zeer verrassend zijn getoonzet, zowel harmonisch als ritmisch.
Zes rijgsels voor een ketting is een ode aan de ouder wordende mens en Het Drents volkslied een mislukte poging het bestaande Drentse volkslied te doen vergeten. Dat mislukken ligt natuurlijk niet aan de opzwepende muziek van Jetse Bremer, maar aan de onzinnige tekst van eigen hand. Air van Bach heeft geen tekst nodig om tot leven te komen; alsof de tijd van de Swingle Singers is teruggekeerd.
Na The blue bird en Black sheep mag Blackbird natuurlijk niet ontbreken. Paul McCartney liet zich voor de gitaarbegeleiding inspireren door Bachs Bourrée in e klein. De tekst is een oproep aan de zwarte vrouw om zich te emanciperen. Door You are the new day en Lullaby worden we in close harmony herinnerd aan de vergankelijkheid van het leven, maar ook aan het feit dat er altijd weer een nieuwe dag aanbreekt.
Om het motto van de cd nog maar eens te
benadrukken, eindigen we met Marry a woman: volg het advies en het
leven van de gemiddelde man kan niet meer stuk. Kortom: met vrouwen meer mans!
Kijk
hier voor een fotocollage van de
cd-presentatie, het weekend van 13/14/15 mei 2011.
Kijk
hier voor een recensie in 'Vocaal', het blad
van de KCZB.
